gökyüzünü yine yaşıyoruz gri

bigbabol gibiydi sevgim, ayaklar altında büyüyordu ama empatiye olan saygım, olmaz diyordu. ederimizin üstünde bir beyan, bitsin dedik bu aşk ve bu revan. seviyordum işte... sanaldı belki ama olsun. güne aydın, geceye karanlık birlikte mutlu, birbirimize hayran yaşıyorduk. taa ki gelene, benim dışarıda bir elim var üstümde diyene...

yok yahu, o kadar dert o kadar üzüntü o kadar keder oldu ki içimde, yazasım bile gelmiyor. bu blog burada bitsin madem. not, sigaraya başladım.